İslamiyet’ten önce Arabistan’da insanlar; hürler, köleler ve mevaliler olmak üzere üç sosyal sınıfa ayrılmıştı.
Hürler: Toplumun esas ögesi sayılan hürler, bütün haklara sahipti. Zenginlik ve yönetimi ellerinde tutarlardı.
Mevaliler: Özgür bırakılan kölelere denirdi. Köle sayılmasalar da hürler kadar hakları bulunmazdı.
Köleler: Hiçbir sosyal hakka sahip olmayan köle ve cariyeler (kadın köleler) alınıp satılabilir, miras olarak bırakılabilir ve günlük işlerde çalıştırılabilirdi.
Arap toplumunda çok eşlilik vardı. Önde gelen ailelerin kızları hariç kadınlar mirastan pay alamazlardı. Evlenen bir kadın, ancak çocuğu olursa aileden sayılırdı.
Toplumsal aitlik, bağlı olunan kabileye göre belirlenirdi. Kabilelerin başında “şeyh” veya “seyyid” denilen kabilenin büyüğü bulunurdu. Bunlar, hükümlerini kabilenin geleneğine göre verirdi. Kabileler arasında kan davalarına dayanan savaşlar oldukça sık görülürdü. İntikam, kutsal bir görev kabul edilirdi. Bu durum, İslamiyet’ten önce Arabistan’da siyasi birliğin olmadığının bir kanıttır.
Mekke’de her yıl Ukaz panayırı düzenlenir ve burada şiir yarışmaları yapılırdı. Ukaz gibi daha başka panayırlar da kabileler arasında kültür birliğinin sağlanmasında etkili olurdu. Bu panayırlar, ekonomik hayatın olduğu kadar sosyal hayatın da önemli bir parçasıydı.
Kabileler arasındaki birçok anlaşmazlık her yıl düzenlenen panayırlarda çözülürdü. Buralarda edebî sohbetler yapılır, şairler en güzel şiirlerini okurdu. Bu şiirlerden beğenilenler Kâbe’nin duvarına asılırdı.